MENU
en

Groet aan alle kinderen!
We beginnen steeds meer onze weg te vinden in het ‘online’ gemeente zijn met elkaar. Telefoontjes van en naar andere gemeenteleden, Watsapp-berichtjes, de Youtube-dienst op zondag en de wekelijkse bemoediging op woensdag. Fijn dat we op deze manier toch met elkaar verbonden kunnen zijn. Wat wij nog wel erg missen: de kinderen!
Als je er zo over nadenkt dan is onze gemeente, en de kerk in het algemeen, een unieke plaats. Zoveel verschillende generaties die elkaar ontmoeten. De jongste is pas 2 maanden oud en de oudsten zijn de zeventig al gepasseerd (hoewel die er natuurlijk ook nog erg jong uitzien en jong van geest zijn). En die zondagochtend, waar al die verschillende leeftijden normaal samenkomen, en waar de ouderen de jongeren mogen inspireren en de jongeren de ouderen, missen we.
Dit brengt mij bij een bekende Bijbeltekst: Marcus 10:13-16
De mensen probeerden kinderen bij Hem te brengen om ze door Hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hem. Toen Jezus dat zag, wond Hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hem door hun de handen op te leggen.
Bij het lezen van deze tekst sprak God drie dingen tot ons:
(1) Jan had het vorige week in zijn bemoediging over ‘mist’ in ons leven. In dit verhaal zien we dat de leerlingen van Jezus ook af en toe last hebben van mist in hun leven. Ze lieten zich leiden door de toen heersende culturele opvatting dat kinderen (en vrouwen) minder zijn dan mannen. De kostbare tijd van Jezus moest niet aan de kinderen worden verspild, dachten zij. Terwijl Jezus zijn leerlingen (en ook ons!) juist tracht te leren om niet vanuit de wereldse (culturele) beperkingen te denken, maar met open armen en weidse blik de liefde van de Vader te ontvangen.
(2) Jezus wil zijn liefde graag ook met alle kinderen delen. De kinderen mogen ingaan op die uitnodiging en Jezus hoopt natuurlijk dat ze dat ook doen. Dat doet mij denken aan de eerste weken na de geboorte van Julia, misschien herkennen andere vaders dit verhaal wel: de eerste weken na de geboorte vond ik een beetje saai. Ik gaf Julia elke dag veel liefde, maar ik kreeg daar, voor mijn gevoel, weinig voor terug. Sinds een paar weken kan Julia echter ook lachen en mijn stem herkennen. En vooral de combinatie daarvan (ik praat tegen haar en ze begint te lachen) geeft mij een fantastisch gevoel. Ik kan mij goed voorstellen dat ook God zich zo voelt als we zijn liefde beantwoorden.
(3) We moeten zijn zoals de kinderen. Dat vind ik een mooie oproep, want we zijn allemaal zelf ooit kind geweest en snappen daaruit goed wat Jezus bedoeld. En we mogen ons laten inspireren door de kinderen uit onze gemeente. Onbevangen, onbezorgd en met een groot vertrouwen op onze hemelse Vader. Want Zijn liefde wint elke strijd!
Ik wil eindigen met een liedje. De laatste keer dat we dit liedje in de gemeente zongen, zag ik alle kinderen erg enthousiast worden en kwam er een orkaan van geluid vanuit achterin de zaal. Laten we deze week extra bidden voor de kinderen! Zij hebben namelijk een belangrijke plek in de gemeente. Maar nu eerst: gooi dat volume maar lekker omhoog!
https://www.youtube.com/watch?v=ZT6yOIGh39o


    Hans

    Hans Rodenburgh