MENU
nl

Vertrouw op God. Ook als het tegenzit.

Bijna een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik ernstig ziek was. Borstkanker., Een bericht dat inslaat als een bom. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn gezin, familie en vrienden.
Eigenlijk bij iedereen. Hoe kan dit en waarom ik? Tijdens de onderzoeken besloot ik te bidden tot God en vele met mij. Dat de kanker niet uitgezaaid zou zijn en dat ik nog steeds te genezen was.

En dan krijg je na tientallen onderzoeken te horen dat je toch uitzaaiingen hebt. Twee plekken in mijn rug. Mijn eerste gedachte was waarom?
Heeft God mij dan niet gehoord? Heb ik niet goed genoeg gebeden? Heb ik niet mijn best gedaan? Allemaal gedachtes die heel logisch zijn in die situatie. Waarom liet God mij zo ziek zijn?
Een antwoord heb ik nooit gekregen. Maar achteraf zie ik dat God er wel degelijk was. Sinds kort weten ze dat je ook te genezen bent als je uitzaaiingen hebt op maar 1 orgaan.
Was dat toch God? Ik geloof van wel. Nu op dit moment, maar toen niet. God werkt door de doktoren heen. Dat geloof ik oprecht.
Hij kan rechtstreeks zijn werk laten zien, maar soms gebruikt hij mensen om ons heen om zijn werk te doen.
God zou mij helpen om tegen deze verschrikkelijke ziekte te strijden. Met de juiste artsen om mij heen.

Tijdens de botboring, die ik kreeg in mijn rug, heb ik gebeden voor rust.
Wakker en liggend in een CT-scan zoekt de arts een weg door je rug naar je ruggenwervel. Ik moest aangeven wanneer het pijn deed, want dat zou betekenen dat hij een zenuw zou raken.
Ik heb gevraagd om kracht, rust en vertrouwen.
Vertrouwen in de arts. De arts die het deed staat bekend als iemand die weinig zegt tijdens de behandeling. Tijdens mijn behandeling praatte hij wel.
Elke stap werd uitgelegd en wij communiceerde als één team. Na afloop bedankte hij mij zelfs voor de goede samenwerking. Hoe fijn is dat? Ik geloof dat God hier aan het werk was.

Van chemo's kan je erg ziek worden, maar bij mij viel dit mee. Ik vertrouwde op God en vroeg hem om kracht. Kracht om dit alles zo goed mogelijk door te komen.
En hij was bij mij. Elk moment. De dag voor mijn operatie hebben we gebeden. Dat alles goed mocht gaan en de artsen hun werk goed mochten uitvoeren.
Normaal gesproken kan je vier weken lang niks. Ik kon na twee weken bijna alles weer. En na vier weken reed ik alweer auto. Mijn 15 bestralingen vielen ook mee. Was dit het werk van God?

Ik ben boos geweest. Ik heb gehuild en mezelf afgevraagd waarom God dit laat gebeuren. Waarom werd ik ziek? Waarom kreeg ik borstkanker en waarom heb ik zo moeten lijden?
Maar ook de vraag waarom redt de één het wel en de ander het niet? Op die laatste vraag ga ik geen antwoord krijgen.
Dat is gewoon niet te bevatten, maar wat ik wel weet is dat ik door mijn vertrouwen in God dit traject goed ben doorgekomen. God heeft mij gelopen met elke heuvel die ik moest begaan.

Inmiddels is er geen kankercel meer te zien. Helaas ben ik nog niet klaar. De komende 10 jaar krijg ik nog medicijnen en elk jaar krijg ik vier keer een Zometa infuus.
Maar God is bij mij en ik vertrouw op hem. Jullie ook?

Liefs Joyce

http://www.justjoyce.nl/

Staan blogs over mijn traject tegen borstkanker

Hieronder het lied van Joyce heeft uitgekozen.

https://youtu.be/hqu8-r1yjLc


    Hans

    Hans Rodenburgh